شروع یک پایان

تو در کنار من

و من روبه رویت هستم

گهگاه سر بر می آری که چیزی بگویی

اما نگاه من ، چشمانم

این مجال را از تو می گیرند

و

دوباره چشمهایت را به زمین می دوزی

...

دردی سنگین روی قلبت

در تنگنای سینه ات

تو را می آزارد .

دستهایت را می گیرم

و لرزشی محسوس سراپای وجودت را می گیرد

...

دستت را پس می کشی

و یک قدم به عقب می رانی

گونه هایم از شرم گلگون شده ا ست

دوباره سر بر می آری که بگویی

و حرف دلت را بر زبان جاری می سازی

یک کلمه ، اما کوتاه ...

و به پهنای سنگ ترین قلب .

نگاهت را به چشمانم می دوزی

دستم را آهسته در دستان سردت می نهی

و زود رها می کنی

و می گویی : « خدا حافظ !»

...

قطرات اشک غلتان غلتان گونه ام را نمناک می کند

و تو  ، بی اعتنا

به من و عشقم پشت می کنی و می گذری !!!

...

هنوز سردی دستانت را که تا ژرفای وجودم دوید

احساس می کنم

و نگاه بی مهرت را به خاطر می سپارم .

...

همچون باد خزان گذشتی

و من اشکبار جاده ای را که با همه غرورت

 پا بر آن می کوبی

می نگرم

مگر زمین چه گناهی دارد ؟

.

.

...

هنوز هم بی اختیار تو را می نگرم

و جاده ای طولانی که با تو به من و عشقم پشت کرد

و تو آن را زیر پایت له می کنی

مرا ، قلبم را ، عشقم را ، جاده را ...

تو رفتی

اما آهسته تر برو

مگر زمین چه گناهی دارد  ؟

، تو رفتی با غروری به پهنای شبهای تنهایی و سوت وتارم

آهسته تر !

مگر زمین چه گناهی دارد  ؟...

Just for My dear :

who comes ?

who comes ?

My Heart is for he

but

I will die there alone

below one's  breath

the lower world

if sleep was lost to me

no important

may be he come …

who comes ?

who knows?

then I will wait for he …  .

فقط برای عزیزترینم :

     چه کسی می آید ؟

 چه کسی می آید ؟

قلب من از او

اما

من خواهم مرد اینجا تنها

زیرلب آهسته می خوانم

دنیای دون

اگر خواب بر من حرام شد

مهم نیست

شاید او بیاید …

چه کسی می آید ؟

چه کسی می داند ؟

پس من منتظرش خواهم ماند …  .

 سالهایی است که در قریه غم

 من و دل منتظریم

تو ندانستی من

 از کدام آبادی و کدامین صحرا می آیم ؟

به تو گفتم : خانه من جایی است،

دورتر از تپش پنجره ها

و من آنجا دیدم رنگ نومیدی تردید !

 وشگفتا ترسید دل تنهاو غریبم

ودر آن آبادی که دلم از نگرانیش پر است

شب وحشت زده یک کابوس  ،

سحر پرپر مرغ یا حق ،

 و غروبی دلگیر از یک عشق  ،...

همه را تجربه کردم  ... ای دوست !

با تو همراه شدم ، خندیدم ،

 با تو از غصه مرگ خود و یک دل گفتم ،

 با تو از هرم زمان در قفس  سینه

 و قلب ... 

و همه دار و ندارم آن بود .

همه سرمایه من از این عمر همه هستی من ،

                                                       تو بودی ،

... قلبم بود .

می دونی ...

 به خودم قول داده بودم امشب بهت فکر نکنم، امشب با یادت نخوابم، امشب برات گریه نکنم، امشب ... اما مگه میشه ؟؟؟

نه نشد ، خاطره هات نمی ذاره  !

امشب هم مثل شبهای قبل برای تو ، به یاد تو ، به یاد عشق تو ، حتی امشب که به خودم قول داده بودم ... قولم رو شکستم و

                                                 گریه کردم ، گریه کردم ، گریه ، گریه ...

...

ولی تو ، تو چطوری بی من ؟ خوبی ؟ خوبِ خوب ؟

الهی که همیشه خوب باشی چه بی من و چه با من .

آخرین خاطرات تورو که مرور می کنم  ، کسی وارد اتاق میشود. می پرسد : چیزی شده ؟ به زور می خندم و نگاهم را به پنجره ای می دوزم که اولین بار از آن نامه رسانی را دیدم که نامه ات را به دستم داد ، و چقدر آن روز  ... بی اختیار قطره ای اشک بر گونه ام می خندد  و می گویم : نـه ! در را می بندد و می رود.

قسم خورده بودم که دیگر هیچ وقت کارت پستالی را که فرستاده بودی باز نکنم  و آن را بسوزانم با آتش درونم، قسم خورده بودم حتی یادت و نامت را بر زبان جاری نسازم  ، افـــسوس که ... یادم تو را فراموش  .

هر گاه خواستم صدایت را بشنوم ، دردم را می دانستی ولی دریغ از لحظه ای که سکوت را بشکنی .

هرگاه مشوش از خواب شبانه برمی خواستم و در پی وهمی عظیم که پشت در مانده ای تا ته باغ می دویدم و حتی گه گاه زمین هم مرا در آغوش سنگهای ته باغ جای می داد و مرا به سینه اش می فشرد تا از آمدن باز مانم، ولی به شوق تو یک لحظه هم از پای نمی نشستم و بی درنگ به اشتیاق دیدنت می دویدم... ، هزاران افسوس که همه خوابی بیش ، رویایی بی سامان و هاله ای نومید نبود. هرگاه که صادقانه چشم در چشم و دست در دستت می گذاردم و با شرم می گفتم دوستت دارم تا مگر یک لحظه فقط یک لحظه تو هم حرف دل را بر زبان جاری سازی ، دستت را پس می کشیدی و مرا دیوانه می خواندی و همچون همیشه مرا از خویشتن خویشت می راندی با یک بهانه .

آری ! هرگاه آمدم مرا راندی .

خدایا !

می شنوی دردم را ؟ می بینی زخمم را ؟ چه کنم با این نامردمی ها ؟

خدایا !

گناهم چیست ؟ گناهم چیست که می سوزم هر لحظه و هر دم؟  جز این است که خواستم فقط عاشق زندگی کنم و زندگیم را ، همانی که تو به من رایگان دادی در گرو عشق یک زمینی حقیر که او هم آفریده توست، فدایش کنم ؟ و چقدر مرا تحقیر کرد ، هیچ گاه باورش نتوانم کرد ولی خود را به او ثابت نمودم . ثباتم در عشق ، در شریکی برای تنهایی هایش ، مرهمی برای زخم ها والم هایش و ثبات یک قلب عاشق در وفا  به همو که ستایشش می کردم چون بتان .

مرا شکست ...

از غرورم پلی ساخت برای رسیدن به هر آنچه که عاشقانه نثارش می کردم . می فهمید . می دانست . مرا می شناخت اما هیچ گاه درک نکرد ، نه این که نخواهد، نه! نتوانست . به قدری حقیر بود که مرا ، منی که از جنس او بودم (خاکی و مخلوق حق) درک نکرد .

هیچ گاه در حضورش  و پیش رویش نگریستم ، چرا که می دانستم حتی اگر او از قطره های اشک من نلرزد خدایم او را عذابی شگرف خواهد داد ، برای همین همیشه در دل دعایش می کردم که « الهی که هیچ گاه به روز من نیفتی »

در زندگی اش نشانی از عشق نبود . تنها بود اما دوستانی داشت همه از جنس خودش . مثلا عشقش را بر من منت می نهاد و آتشم می زد . از درون می سوختم ولی به وسعت  فاصله هایی که خدا برایمان آفریده بود از کنایه هایش خرسند می شدم همچون ماهی که بر ستاره خرده می گیرد.

مرا شکست و از شکستم  خندید ...

خدایا ! دوستت دارم ، مرا ببخش که می دانم قلبم هیچ گاه مرا نخواهد بخشید و روحم از زخمهایش هیچ زمان زنده نخواهد شد .

دوستت دارم  ای آفریدگار من ، معشوقم و هستی بخش بــی مـنـت. 

سربازی که پس از جنگ ویتنام میخواست به خانه برگردد

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر تاب بیار

اسمان پای پرت پیر شود بعد برو

تو اگر کوچ کنی بغض خدا میشکند

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد

باش تا خواب تو تعبیر شود بعد برو

شبا به امید چشــات چشــامو رو هم میزارم

شاید توی خوابم بیای بشه باهات حرف بزنم

چشــام شبا بارونیه به التماس اون چشــات

هی التماس میکنم فقط برای یه نگاه

حالا دیگه چرخ فلک نمی چرخه به کام من

چه کار کنم عــــاشقتم .اینه فقط گناه من

حالا حتی نبودنت برام یه دنیا بودنه

خیال نکن دروغ میگم اشکام گواه حرفمه

خیال نکن میشه بری یه روز از خاطره من

می خوام بازم بهت بگم عــاشقتم. اینه فقط گناه من

از او پرسیدم دوستم داری             گـفت:اره

گفتم: چقدر               گفت: خـــــیلی

گفتم: ثابت کن چقدر دوستم داری

               گفت: چگونه ثابت کنم

گفتم: من راهش را بـلدم        

                     گفت: چه راهی

     برداشتمش

                   پــــر بود

گذاشتمش رو شقیقه ام

گفت: دیــــــــــونه ای؟

              بی اعــــــــتنا بود

انگشتم را گذاشتم رو ماشه

دیدم نه! باز هم انگار نه انگار

شــــــــلیک کردم

اون وقت بود که فهمیدم لعنتی هیچ وقت دوستم نداشت

هــیچ وقت ...

سربازی که پس از جنگ ویتنام میخواست به خانه برگردد

مردی در عالم رویا فرشته ای دید که در یک دستش مشعل و در دست دیگرش سطل آبی گرفته بود و در جاده ای روشن و تاریک راه میرفت

مرد جلو رفت و از فرشته پرسید: " این مشعل و سطل آب را کجا میبری؟ "

فرشته جواب داد:  میخواهم با این مشعل بهشت را آتش بزنم و با این سطل آب، آتش جهنم را خاموش کنم

آن وقت ببینم چه کسی واقعا خـــــــــــــدا را دوســت دارد!

خدایا آنکه در تنهاترین تنهایم تنهام گذاشت

در تنهاترین تنهایش تنهاش نذار

. . .

از عشق گفتی ولی معنای وصف ناپذیرش را ندانستی

اگر میدانستی تنگنای کابوس وحشتناکم را با رفتنت جلا نمیدادی و دلت راضی به آتش کشیدن دلم نمیشد

ولی افسوس که عشقت را در صفحه اول دلم به ثبت رساندی

منه ساده باورت کردم و پا به راهی نهادم و داستانی را اغاز کردم که دیوار های یک بن بست تلخ ،فصل آخر آن بود

حال در انتهای این راه و در آغاز راهی هستم که برای خود رقم زدم

توی تنهایی شب ستاره بال بال میزد

توی مستی شب ستاره پرسه میزد

اما یکی اون بــــالا بـالاها داشت گریه میکرد

اون کیه خــــــــدا ، کیه ...... ستاره رفت بالاتر

دید یه مــــــــــاه غریبه

ستاره رفت کنارش ، بهش گفت:

ای مـــــاه غریب ، چرا گریه میکنی

مــــــــاه اهی کشید وگفت:

ستاره جون دلـــــــم شکسته ، از آدمای دل سرد

دل همو میشکنند، رو عــــــشق هم پا میزارن

دلم خیلی پـره، چی بگم چی بشنوی

ستاره هم آهی کشید

چشاش پر از اشک شده بود

گذاشت و رفت پیش خـــــــــــدا

تا که نشه به سرنوشت ماه دچار

دو نفر که همدیگر را خیلی دوست داشتند و یک لحضه نمی توانستند از هم جدا باشند

با خواندن یک جمله معروف از هم جدا می شوند تا یکدیگر را امتحان کنند و هر کدام در انتضار دیگری همدیگر را نمی بینند.

چون هر دو به صورت اتفاقی به جمله معروف ویلیام شکسپیر برمی خورند:

« عشقت را رها کن ، اگر خودش برگشت ، مال توست و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده»

کاشکی هیچ وقت خدا سحر نیاد

در کوچه های پست و حقیر خاطراتم

رویا دلم گرفته بیا سراغم

و كوله بار من پراز هزار ارزوي تو

غبار راه بي كسي نشسته روي شانه ام

و ساليان ساله كه به سوي تو روانه ام

كجاست اشيان تو كه من غريب غربتم

در اين شباي بي كسي اسير دست ظلمتم

پرنده هاي كوچ را چه عاشقانه مي كنم نگاه

و خسته و شكسته دل دوباره مي روم به راه

درون اسمان دل تو جاي ماه شاممي

تو ارزوي قلبي ام و هم مراد و كاممي

چه گويمت ز بي كسي كه خالي از تو است خلوتم

و بي تو تا ابد هميشه من به بزم غصه دعوتم

من از تبار درد واه برس به داد درد من

و دست هاي گرم خود بكش به دست سرد من

  در اين شب سياه و كور كجاست اشيانه ات؟

بگو كجا بجويمت كجاست راه خانه ات؟

             تو صدام نکردی رفتی مهربون

اون نگاه پاک عاشقونه رو

                       به چشام نکردی رفتی مهربون

بی تو تنها و غریب تو کوچه ها

                              رو به فردا رو به اسمون می رم

رو به دنیای غریب و بی نشون

                            پی تو پی یه همزبون می رم

شاید اسمون ستاره ای نداشت

                             که منو تنها گذاشتی بی وفا

شاید از بودن من تنها خسته شدی

مهربون بی تو محالم به خدا

                 تو چرا رفتی به سوی لاله ها

مگه من برات نسترن نبودم

                     مگه من برای گلدون دلت

یه گل همیشه عاشق نبودم

                              عشق من تو قلب مثل سنگ تو

همیشه رهگذره یه عابره

                         اونی که به قلب تو پا می زاره

مطمین باش مثل من مسافره..................!

غروب ساحل و اوای موجا

دوباره یاد چشم رنگ دریات

دوباره خالی جای تو اینجا

دوباره می کشم عکس چشاتو

با حسرت روی تن تبدار شن ها

نشستم روی سنگ و قصه می گم

                                    از عشق تو به مرغ دریا

دوباره رفتی و تنها گذاشتی

منو با انتظار پوچ فردا

چه فرداها که رفت و برنگشتی

چه رنجا که کشیده قلب شیدا

غروبه وقت رفتن باز رسیده

می رم تا جا بمونه رد پاها

                                نشستن توی ساحل بی حضورت

چقدر تلخه چقدر تلخه خدایا

دوباره خاطرات با تو بودن                                           

دوباره دیدن تو توی رویا

دوباره من دوباره غربتی شوم

دوباره خالیه جای تو اینجا...............

اونی که تنها ترینه بی ستاره توی شب ها

اونی که دلش شکسته با نگاه سرد و خسته

اونی که بی همزبونه

توی این دنیا که پسته

منم اون پسر تنها گمشده توی غبارا

تک و تنهام و تو فکرم

پر از قصه دریام

رویای لیلی و مجنون

رویای شر ین و فرهاد

رویای اون عشق ناب

که شدن واسش یه سراب

منم اون پسر غم ها

بی ستاره تک و تنها

دل نوشتن که بلد نیست

اما هیچ کس نمی دونه

دل من دروغ نمی گه

شبا با خدا سیاه نیست

کاش بمیره اون دلی که مثل مجنون مبتلا نیست

من امید خوبی دارم به کسی که خیلی خوبه

کسی که تو صداش هم

یه طلوع بی غروبه

اون ستاره است من حریمش

عمق گریه جون پناهم

اون نباشه من می میرم                                             

بی ستاره من تباهم

یه گلی تو خواب باغچه واسه چشم بسته ی من

دوست دارم باشم کنارت چند قدم بیام جلوتر

حیف که هیچ جونی نداره پاهای شکسته ی من

زودتر از سفر بیا و بمون این جا تا همیشه

تا تموم بشه نگاه چشم به راه نشسته ی من

تو مگه خبر نداری من اسیر اون نگاتم

طا قتش دیگه تموم شد این دل شکسته ی من

اگه من میون خوابم اگه تو خیال و رویا

دوست دارن تو رو تو خوابم چشم های نبسته ی من

نیمه شب آواره وبی حس وحال در سرم سودای جامی بی زوار

وای از آن شب زنده داری تا سحر وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم زدنیا بی خبر دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش:

گفتمش؛در عشق پابرجاست دل گر گشایی چشم دل زیباست ل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل بی تو شام ،بی فرداست دل

دل زعشق روی تو حیران شده در پی عشق تو، سرگردان شده

گفت:

گفت؛در عشقت وفدارم بدان من تو را بس دوست می دام ،بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان چون تویی مخمور؛حمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش:

گفتمش، عشقت به دل افزون شده دل زجادوی رخت افزون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت؛لب ؛یعنی خموش طعم بوسه از سرم برد عقل وهوش

در سرم جز عشق او سودا نبود بحر کس ، در این دل جایی نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ؛ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود در نجابت در نگویی فاق بود

روزگار؛روزگاراما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بی گمان ازمرگ ما، پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود وبس حسرت و رنج فراوان بود وبس

یار مارا از جدایی غم نبود در غمش مجنون وعاشق کم نبود

بر سر پیمان خود، محکم نبود سهم من جز عشق، ماتم نبود

با من دیوانه پیمان را ساده بست ساده هم آن عهد و پیمان را شگست

بی خبر پیمان یاری را گسست این خبر ناگاه، پشتم را شگست

آن گبوتر عاقبت ازبد رفت رفت و با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم اون که، هم خون من است خصم جان وتشنه خون من است

بخت بد بین، وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن، رحمت نشد

آن طلا، حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیرنیست با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم، همدم شدم باده نوش غصه او، من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم؛کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را سو خت بی پروا ،پر، پروانه را

عشق من ازمن گذشتی، خوش گذر بعد از این حتا تو اسمم، را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر دیشب از کف رفت ؛فردا را بنگر

آخر این یک بار،از من بشنو پند بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی؛چه زود عشق دیرین گسسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است باش با او، یاد تو ما را بس است

اونی که دوستش داری بهش نگو دوسش داری

میره و تنهات میذاره

*عشق چیز کمی نیست که به این راحتی بدست بیاد ..

رویا  بدون این همه شعر تو وبلاگ   را تقدیم تو کردم   از اول تا آخر وبلاگ

در آن شبی که انتظار ، طرح سیاه آسمان را

بر دفتر دلهره نقش میزد

در میعادگاه ، ستاره با نگاهی خیس

پشت دیوار بلند غم ، در بهت یک ابر کدر

در حسرت خاکستری دیدار ، در التهاب لحظه میعاد بود

میعاد با ماه ، میعاد با درخشنده ترین در شب ، سپید ترین در سیاهی .

ستاره نمی دانست

تاریک ترین سیاهی عالم ، میعادگاه سپیدترین دلها باشد

ستاره میعاد گاه شب را دریافت   ولی ما ، هنوز درپی  یک میعادگاهیم ای سپیدترین بدان که بی تودنیا جز تارک ه زاری نیست می مانم تا تو در قلبم طلوع کنی

 صداي را مي شنيدي گرفته، دلم تنگ شده عزيز دل ديگر وقتي

صدايت مي كنم علامت تعجب را به نشانه ندا و منادا نمي گذارم

چرا كه هر واژه اي كه مي نويسم ترا فرياد مي كند، عزيز دل 

دوست دارم نوشته هايم زياد شود دوست دارم صفحات سفيد عمر را با

يادداشت هايي براي تو پر كنم دوست دارم روزهاي خالي عمر را از

تو لبريز كنم دوست دارم دوستت دارم دوستم داري ديگران هر چه

مي خواهند بگويند ديگران هر چه مي خواهند فكر كنند ديگران هر

چه مي خواهند بخواهند اين منم كه دوستت دارم، عزيز دل و برايت

مي نويسم هر واژه اي كه به ذهنم برسد تا اينگونه به تو بگويم: هر

واژه اي كه به ذهنم مي رسد براي تو چشمهايم براي تو لحظات

عمر براي تو اشك هايم براي من تا روزي كه هر يك الماسي

شوند،كه باشد براي تو روز تولدم هم، هر روزي كه هست، فقط براي تو

من در عاشقي نيازي به منتقد ندارم در عاشقي نمي خواهم كسي

به من بگويد اشتباه تايپ كرده اي يا مثلا اصول نگارشي را رعايت

نكرده اي يا مخاطب را در نظر نگرفته اي من در عاشقي نياز به

كسي ندارم تا به من بنگرد مي خواهم تنها باشم من در عاشقي به

 هيچ چيز نيازي ندارم من اگر بي نياز نباشم عاشق نيستم من

عاشقم پس بي نيازم اين حرف آخر من است براي هر كس كه فكر

مي كند بايد مرا به راه راست هدايت كند به قول كسي اي پدر پند

كم ده از عشقم كه نخواهد شد اهل اين فرزند پند آنان دهند خلق

اي كاش كه ز عشق تو مي دهندم پند من ره كوي عافيت دانم

چه كنم كوفتاده ام به كمند مي بيني چقدر مظلومم بايد بخاطر

دوست داشتن تو از خودم در برابر خودم دفاع كنم باشد روزي تلافي

کنم    همیشه دوستت دارم

خسته ام اما صبوري مي بايد کرد . دلم گرفته اما بغض را فرو بايد خورد .

غروبها يادش دلم را مي فشارد ؛ بوي عطر يادش در خاطرم موج مي زند ؛ چشمانم

به افق خيره مي مانند تا روزي که بيايد ؛ و پلکهايم خسته از هجوم عشق آرام آرام

گر مي گيرند و فرو مي افتند .

کجاست او ؟ چه مي کند حالا ؟ دلش با دلم آميخته است آيا ؟ يا که حتي خاطرم در

 خاطرش نقشي بسته است اينجا ؟

او پاک است مثل شبنم سحرگاهي . او پربار و سخاوتمند است مثل آغوش مادري

این بار هم تو را می یابم

در هیاهوی یک التهاب ناب

که صداقت را معنا می کند

تو را آغاز می کنم

به روی برگهای سپید

تا برگهای دفتر زندگییم

آرام ،آرام از روح ترانه هایت لبریز شوند

باز می گردم به آغاز

به ابتدای نگاه تو

به اوج احساسهای بی نشان

دوست داشتن

رمزی برای رهایی از تکرار است

دوست د اشتن

رسیدن به اوج جاودانگی باورهای ماست

ولی افسوس...

آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم

 آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم

 و بعد...

براي آنچه از دست رفته آه ميکشيم

پس هیچ وقت دریغ نکنیم

 برای دوست داشتن

می خواهم روزهای سیاهم را برگ برگ کنم

می خواهم سوزی که دائم در وجودم حس می کنم

به فراموشی بسپارم

فراموشی چه واژه زیبایی

اما حیف که سعادت و انتقام با مفهوم این واژه منافات دارد

می خواهم قلمو خیال را در دست بگیرم

وخودم را خوشبخت نقاشی کنم

می خواهم همه جا را آبی کنم

می خواهم آتش را از روزگار حذف کنم

می خواهم از ته دل و قلبم فریاد بکشم

تا شاید ذره ای از غوغا درونم کم شود

تا شاید قلبم از یاد خاطره ها تهی نشود

ای کاش دست کم صفحه خیالم

این رنگ و بو را می گرفت

دوست دارم خوب باشم

و خوب بودن را حالا تجربه کنم

باز تشکر می کنم از همه دوستان عزیزم

که منو مورد لطفشون قرار میدن

امیدوارم من هم بتونم

یه دوست خوب واسه شما باشم

رویا این هم برایتو 

رویا   این شعر هارا به تو   تقدیم میکنم.

خبر اوردن می دونم خیلی شلوغ شده سرت
میگن خدا حافظ شده کلام اول اخرت
همه همش دنبالتن خیلی ها رو پس می زنی
نه با همه کس می شینی نه سر به هر کس میزنی نه سر به هر کس میزنی
نه نمی خوام ببینمت نه دیگه حرفشم نزن
حرفی نمونده بین ما از این به بعد نه تو نه من
نه نمی خوام ببینمت نه برو از پیشم برو
دیگه ازت بدم می یاد دیگه نمی خوامت تو رو
من و واسه وقتی می خوای که خلوت دور و برت
خبر اوردن می دونم خیلی شلوغ شده سرت
می رسه اون روزی که باز می یای و می یفتی به پام ولی دیگه با دیگرون فرقی نمی کنی برام
پا شو برو این اخرشه اخر خط من و تو
اخر خط من و تو
نه نمی خوام ببینمت نه دیگه حرفشم نزن
حرفی نمونده بین ما از این به بعد نه تو نه من
نه نمی خوام ببینمت نه برو از پیشم برو
دیگه ازت بدم می یاد دیگه نمی خوامت تو رو دیگه نمی خوامت تو رو
دیگه نمی خوامت تو رو
من و واسه وقتی می خوای که خلوت دور و برت
خبر اوردن می دونم خیلی شلوغ شده سرت
می رسه اون روزی که باز می یای و می یفتی به پام ولی دیگه با دیگرون فرقی نمی کنی برام
پا شو برو این اخرشه اخر خط من و تو
اخر خط من و تو
نه نمی خوام ببینمت نه دیگه حرفشم نزن
حرفی نمونده بین ما از این به بعد نه تو نه من
نه نمی خوام ببینمت نه برو از پیشم برو
دیگه ازت بدم می یاد دیگه نمی خوامت تو رو

به عشق تو گرفتارم
به عشق تو گرفتارم
در این دنیا تو رو دارم
تو رو تا جون به تن دارم
دیگه تنها نمیذارم
دیگه تنها نمیذارم
من قصه گوی عشقم
تو بهترین کلامی
قشنگترین خیالی
که هر نفس باهامی
وقتی تویی کنارم
آسمونا بی رنگه
میام به دیدن تو
دنیا با تو قشنگه

برای دیدن تو دست میگیرم فانوس ماه
طلسم راهو میشکنم
میگذرم از شب سیاه
به گوش کوه و در و دشت
اسمتو فریاد میزنم
تا هر جا هستی بشنوی
که تنها عاشقت منم
که تنها عاشقت منم
برای دیدن تو ثانیه ها رو میشمرم
برای دیدن تو من از یه دنیا دل میبرم

برای دیدن تو هزار بار میمیرم
برای دیدن تو دوباره من . جون میگیرم
برای دیدن تو ثانیه ها رو میشمرم
برای دیدن تو من از یه دنیا دل میبرم
برای دیدن تو هزار بار میمیرم
برای دیدن تو دوباره من . جون میگیرم
برای دیدن تو
دست میگیرم فانوس ماه
طلسم راهو میشکنم
میگذرم از شب سیاه
واسه دوباره دیدنت
میشم گل اقاقیا
تا زیر پاهات بمیرم
پر پر بشم تو جاده ها
برای دیدن تو...
برای دیدن تو ثانیه ها رو میشمرم
برای دیدن تو من از یه دنیا دل میبرم
برای دیدن تو هزار بار میمیرم
برای دیدن تو دوباره من . جون میگیرم
برای دیدن تو ثانیه ها رو میشمرم
برای دیدن تو من از یه دنیا دل میبرم
برای دیدن تو که شهسوار عشقی
ثانیه ها رو میشمرم
من از یه دنیا دل میبرم
برای دیدن تو ثانیه ها رو میشمرم
برای دیدن تو من از یه دنیا دل میبرم
برای دیدن تو هزار بار میمیرم
ثانیه ها رو مشمرم
من از یه دنیا دل میبرم

تقدیم به رویای من

خدایا...

ما اگر بد کنیم تو را بنده های خوب زیاد است

تو اگر مدارا نکنی ، مارا خدای دیگر کجاست؟

سردی نگاه رو بشکن فاصله سزای ما نيست

تو بمون واسه هميشه این جدايی حق ما نيست

بودن تو ارزومه حتی واسه ی يه لحظه ميميرم بی تو

خوندن من يه بهانه ست يه سرود عاشقانه ست

من برات ترانه ميگم تا بدونی که باهاتم

تو خودت دليل بودنم بی تو شب سحر نميشه

ميميرم بی تو

من عشقت رو به همه دنيا نميدم حتی يادت رو به کوه و دريا نميدم

با تو ميمونم واسه هميشه

اگه دنيا بخواد من و تو تنها بمونيم واست ميميرم جواب دنيا رو ميدم

با تو ميمونم واسه هميشه

فاطمه منبع الهام آزادی و حق‌خواهی و عدالت‌طلبی و مبارزه با ستم و قساوت و تبعيض بوده است امروز سوم جماد‌ي‌الثانی است. سال يازدهم هجرت، سال وفات پدر . كودكانش را يكايك بوسيد: حسن، هفت ساله، حسين، شش ساله، زينب، پنج ساله و ام كلثوم سه ساله. و اينك لحظه‌ی وداع با علي! چه دشوار است. اكنون علی بايد در دنيا بماند. سی سال ديگر! فرستاد “ام رافع” بيايد، وی خدمتكار پيغمبر بود. از او خواست كه: - ای كنيز خدا، بر من آب بريز تا خود را شست‌وشو دهم. با دقت و آرامش شگفتي، غسل كرد و سپس جامه‌های نويی را كه پس از مرگ پدر كنار افكنده بود و سياه پوشيده بود، پوشيد، گويی از عزای پدر بيرون آمده است و اكنون به ديدار او مي‌رود. به ام رافع گفت: ـ بستر مرا در وسط اتاق بگستران. آرام و سبكبار بر بستر خفت، رو به قبله كرد، در انتظار ماند. لحظه‌ای گذشت و لحظاتی ... ناگهان از خانه شيون برخاست. پلك‌هايش را فروبست و چشم‌هايش را به روی محبوبش ـ كه در انتظار او بود‌ ـ گشود. شمعی از آتش و رنج، در خانه‌ علی خاموش شد و علی تنها ماند. با كودكانش. از علی خواسته بود تا او را شب دفن كنند، گورش را كسی نشناسد، آن دو شيخ از جنازه‌اش تشييع نكنند و علی چنين كرد. اما كسی نمي‌داند كه چگونه؟ و هنوز نمي‌داند كجا؟ در خانه‌اش؟ يا در بقيع؟ معلوم نيست. و كجای بقيع؟ معلوم نيست. آنچه معلوم است،‌ رنج علی است، امشب، بر گور فاطمه. مدينه در دهان شب فرو رفته است،